مهندسی هسته ای و پرتو پزشکی

سفرنامه شیراز و اصفهان

nuclearmedicine — Thu, 25 Aug 2011 00:00:00 GMT

مطمئنم اگر ناصر خسرو و جلال آل احمد این سفرنامه را بخوانند خود کشی می کنند!

هنگام فرود، خانم سخنگوی هواپیما گفت که دمای هوای شیراز هم اکنون 28 درجه سانتیگراد می باشد، که برای 11 صبح 2 شهریور دمای بالایی نبود، از شیراز انتظار بیشتر از این ها را داشتم.

از دکه تاکسی فروشی قبض تاکسی گرفتم 4000 تومان تا مقصدم، که بعدا با رسیدن به مقصد فهمیدم که مسافت طولانی ای بوده، که اگر تهران بود حداقل 9000 باید می سلفیدم.

از Large بودن (البته نه به معنای کنایی آن بلکه به معنای لغوی آن) شیرازی ها زیاد شنیده بودم ولی همیشه می گفتم این تهرانی های فاشیست (!) (البته اگر تهرانی واقعی ای وجود داشته باشد) این حرف ها را در آورده اند. ولی وقتی سوار تاکسی شدم متوجه شدم که این مدل تاکسی ها دنده اتوماتیک است، البته تصور نکنید که ماشین مدل بالای 2011 بود، تصور میکنم ماشین مدل حدود 8 سال پیش بود. این اولین بار بود که در شهری تاکسی دنده اتوماتیک می دیدم، آخرِ Large بودن است.

برای پیاده شدن هم ، چون راننده حوصله کنار خیابان رفتن را نداشت، به بهانه پلیس مرا وسط ترافیک و خیابان پیاده کرد. (پلیسی که اصلا در آنجا وجود نداشت، آخر مگر پلیس شیرازی بیکار است زیر آفتاب بیاید و مردم را راهنمایی کند).

چند ساعت کارم طول کشید. بعد برای خوردن ناهار در خیابان (تصور می کنم نمازی بود چون به بیمارستان نمازی برخورد می کرد) آمدم. ساعت 4 بعد از ظهر بود. تمامی مغازه های شهر بسته بود. از یکی از شهروندان دلیل را پرسیدم، گفت: "شیراز کلا ایطوریه، 5 به بعد مغازه ها رو باز می کنن". همینطوری که قدم می زدم یک مغازه گوشت و مرغ دیدم که جلوی آن چند جعبه زغال وجود داشت، برای اینکه مبادا شهروندان دچار زحمت شوند و زغال جوجه کباب را از مغازه دیگری بخرند. این است رعایت حال مشتری را کردن.

ساعت از 5 گذشت. ماه رمضان است، من هم مسافر، روزه نبودم، ولی نمی دانم که تمام شهر به احترام من رستوران ها و ساندویچی ها را باز کرده بودند یا کلا به آنجا ماه رمضان وارد نشده بود. نمی دانم. همه جا هم نون کباب بود، بخر و ببر بود، نه بخر وبخور.

بعد از کلی پیاده روی و حافظیه رفتن و ... ساعت 7.5 شد. یک تاکسی گرفتم ، راننده خیلی آرام می رفت حدود 45 دقیقه تا فرودگاه طول کشید. عجب مرد بزرگ و روحانی و عارفی بود. معلوم بود سواد درست حسابی هم ندارد چون برخی اشتباهات را می شد در صحبت هایش دید. ولی با آن تبسم بر روی لبش و لحن و لهجه زیبای شیرازی اش (که واقعا لذت می بردم) کل 45 دقیقه را صحبت کرد، در مورد خدا، امام حسین(ع)، حضرت زهرا (ع) و... .

صحبت از وضعیت آب و هوا و نباریدن برف و باران آغاز شد. طوری حرف می زد که انگار مستمع ثالث اش خداست. می گفت:" البته خدا خودش بهتر میدونه، ولی می دونم که خدا رعایت حال مردم رو میکنه که صبح سر کار میرن اگه برف و بارون باشه و زمین گل و کثیف باشه مردم اذیت میشن ، خدا داره رعایت حال مردم رو میکنه، رعایت کسایی که سرپناه ندارن ..." خیلی این حرفاش بهم چسبید. بعد گفت:" البته خودش بهتر می دونه ولی اگه یه مقداری هم بارون بیاد بد نیست بهرحال مردم خوشحال میشن..."

بعد در مورد درخت های حرف زد، طوری از درخت ها صحبت می کرد که انگار در مورد هم نوع هاش داره صحبت می کنه، می گفت:"بعضی از این درخت های بیچاره سال به سال آب بهشون میرسه، زمستون به زمستون. اگه بارون بیاد اونام یه کم آب بهشون میرسه." شاید صحبت های همین مرد عارف راننده تاکسی بود که امروز(فردای صحبت های آن مرد) حول و حوش ساعت 8.5 عصر بود باران شدیدی در تهران بارید، امیدوارم در شیراز هم باریده باشد.

تاکسی دربست بود ولی نزدیک فرودگاه ماشین را نگه داشت و از آینه، عقب را نگاه کرد، گفتم "چی شد؟" گفت بذار این پلیس راهنمایی رانندگی رو سوار کنم" سوار کرد و بعد سر راه پیاده کرد، نه مامور پولی داد و نه این مرد پولی خواست.

به جِد عرض می کنم، که نمی دانم این جور انسان ها جن اند و فرستاده خدا و یا انسان های عارف. کلام شان نافذ دقیق و زیبا و پر مغز. کسی که نه شغلش و نه سوادش چنین کلماتی را نمی تواند متصور کند.

در پاراگراف بالا از ضمیر جمع استفاده کردم، چون یک بار دیگر نیز در زمستان 88 که به همراه همسرم به مشهد می رفتیم، در فرودگاه، بر روی صندلی انتظار نشستیم، در همان هنگام مرد قوی هیکلی که حدود 55 سال سن داشت بلند شد و با عجله گفت:" اگر احمد آمد بگو الان بر می گردم." کیفش را هم همانجا گذاشت. بعد از چند دقیقه برگشت، نمی دانم که چه شد صحبت را آغاز کرد و گفت:" برای زیارت می روید؟" گفتیم بلی. با لهجه زیبای نیشابوری اش صحبت می کرد. گفت که پدر شهید ام. کارتش را هم نشان داد. گفت که بلیط برای ما ارزان تر حساب می شود... .

مانند آن مرد راننده تاکسی ، روان، آرام و جذاب و تاثیرگذار حرف می زد. تمام مدتی را که صحبت می کرد یک لحظه هم به ما نگاه نکرد. از مریضی و زمین گیر شدن همسرش و در نهایت فوت او حرف زد. از عشقش به همسرش. از مادر می گفت. یک جمله گفت که هیچگاه فراموش نمی کنم:"هر روز صبح که بیدار میشید، یه دستمال کاغذی بردارید بزنید به کفش مادرتون بکشید رو چشتون، تبرکه، روزتون رو اونجوری شروع کنید."

آنقدر نافذ صحبت می کرد که همسرم گریه کرد، پس از مدتی که فهمید همسرم گریه می کند معذرت خواهی کرد.

جالب اینجا بود که بعدا تنها و بدون احمد سوار هواپیما شد و معلوم شد تنهاست.

هم شیراز و هم مشهد جاذب است، دوست دارم باز هم بروم. اهواز هم خیلی خیلی زیبا بود. جزء زیباترین شهرها و مردمانی که دیده بودم. ولی افسوس که دمایش تنظیم نیست. اگر دمایش را کمی کم می کردند بهشت می شد. ولی هیچ جا ارومیه نمی شود. می توانید امتحان کنید.

اما اصفهان،

اردیبهشت سال 1389 بود که چند روز به اصفهان رفتیم.

آنتی ویروس و امنیتی Avira

nuclearmedicine — Sat, 16 Jul 2011 15:52:00 GMT

تا به حال از آنتی ویروس های زیادی استفاده کرده ام. Dr.Solmon که حدود 12 سال پیش از آن استفاده می کردم و آنتی ویروس آن زمان یعنی Chernobyl را شناسایی می کرد. حتی خاطرم هست کارشناسان عالم تلویزیون می گفتند حتی احتمال سرایت این ویروس از طریق کابل برق! هم وجود دارد، ما هم نا بلد، روزی که قرار بود این آنتی ویروس منتشر شود کامپیوترمان را روشن که نکردیم هیچ، آن را از برق هم کشیدیم. آخر می گفتند کامپیوتر را می سوزاند! یک آنتی ویروس ایرانی به نام ایمن هم وجود داشت (اگر درست به خاطر داشته باشم) و بعد ها Norton و McAfee که آن زمان هم آنتی ویروس های سنگینی بودند. Update آنتی ویروس McAfee در آن زمان به صورت آفلاین امکانپذیر بود با پسوند dat ، نورتون را هم می شد از سایتش آفلاین آپدیت کرد. ولی حجم این فایل آفلاین به دلیل ازدیاد آنتی ویروس ها، در طول یک سال خیلی بالا میرفت.
اوایل سال 1386 بود با Nod32 ورژن 3 آشنا شدم. شاهکاری بود. سبک، کاربر پسند، آپدیت راحت، حجم کم آپدیت ها و ... .
در همین چند سال Kaspersky و Bitdefinder را هم روی سیستم های مختلف به مدت طولانی (در حد چند ماه) تست کردم. ولی کاسپراسکای و بیت دیفایندر سنگینن، اصلا محیط کاربر پسندی ندارند، بعضی وقت ها بدون آنکه متوجه شوی میبینی که اجرا نشده اند. کاسپراسکای را خیلی راحت با یک Exit زدن ساده میشود بست، که این یک عیب بزرگ برای کاسپر است. این دو نرم افزار را خیلی راحت می توان کرک کرد بدون اینکه خود آنتی ویروس متوجه شود. ناسلامتی آنتی ویروس است، اگر به این راحتی هک شود که دیگر هیچ. آپدیت آنلاینشان هم تقریبا غیر ممکنه.
نود32 هم خوب است ولی یک اشکال بزرگ دارد و آن این است که در تست های مختلف و مستقل قدرت شناسایی و سرعت شناسایی اش کم است.

اما چند روزی هست که با Avira آشنا شدم. معرکه است. محیط کاربرپسند، سرعت بالای تشخیص ویروس، گزینه های کاربردی، حذف گزینه های بی ارزش و بدرد نخور و فوق حرفه ای، آپدیت راحت و کم حجم و...
در تمامی تست های مختلف هم سربلند آمده بیرون.
الان روی لپ تاپم Avira دارم و در منزل Nod32 . گزینه بهتری بجز Avira برای PCندارم وگرنه آن را هم عوض می کردم. در ضمن می خواهم دو نوع آنتی ویروس داشته باشم.

محاسبه توان (وات) موردنیاز برای پاور کامپیوتر

nuclearmedicine — Thu, 03 Feb 2011 22:46:00 GMT

به دلیل افزایش اهمیت مصرف انرژی ، می توانید به سایت زیر رفته و با دادن مشخصات PC خود، میزان وات مورد نیاز برای Power کامپیوتر خود را مشاهده کنید.

http://www.antec.outervision.com/PSUEngine

چون همانگونه که در تلوزیون نیز گفته شده، بالا بودن پاور کامپیوتر از حد مورد نیاز کمکی به کارایی کامپیوتر نمی کند و صرفا باعث بالارفتن مصرف برق می شود.

همچنین در جداول زیر می توانید مصرف انرژی وسایل برقی مختلف را مشاهده کنید:

Computers
Desktop Computer	60-250 watts
On screen saver	60-250 watts (no difference)
Sleep / standby	1 -6 watts
Laptop	15-45 watts
Monitors
Typical 17" CRT	~80 watts
19" LCD	17-31 watts
20-24" LCD	18-72 watts
Apple MS 17" CRT, mostly white (blank IE window)	63 watts
Apple MS 17" CRT, mostly black (black Windows desktop with just a few icons)	54 watts
Screen saver (any image on screen)	same as above (no difference)
Sleeping monitor (dark screen)	0-15 watts
Monitor turned off at switch	0-10 watts
Apple iMac G5 w/built in 20" LCD screen
Doing nothing	97 watts
Monitor dimmed	84 watts
Monitor sleep	62 watts
Copying files	110 watts
Watching a DVD	110 watts
Opening a bunch of pictures	120 watts
Computer sleep	3.5 watts
MacBook Pro 2.5GHz Intel Core 2 Duo
Various apps open	30 watts
Playing H.264 video	35 watts
Importing a CD	38 watts
Playing video while importing CD	43 watts
Converting video	64 watts
EeePC 1000H netbook
Calculating chess, screen off	12 watts
Calculatingchess, screen on	17 watts

شرافت از دست‌ رفتۀ پزشکی

nuclearmedicine — Tue, 24 Aug 2010 23:03:00 GMT

مطلب زیر را یکی از استادان عزیز برایم ارسال کرده بود، با وجود اینکه در سایت های دیگر نیز وجود دارد، ولی به دلیل مهم و تاسف بار بودن آن، در وبلاگ قرار داده شد:

پیش‌گفتار: خیلی وقت بود وقت خالی گیر نیاورده‌بودم که این فاجعه را بنویسم. توصیه می‌کنم وقت بگذارید و بخوانید، چون مطمئنم شما هم به این مشکل بر خواهید خورد. به‌خصوص این روزها که مشکل گرفتگی عروق قلبی بیشتر از حد تصور زیاد شده. اگر از دوستان عزیز خواننده کسی پزشک بود یا اطلاعات پزشکی داشت هم خواهش می‌کنم وارد بحث شود یا اگر چیزی را غلط نوشته‌ام اصلاحم کند.

.

نمی‌دانم پزشک‌ها چقدر به آن سوگندی که آخر کار تحصیل‌شان می‌خورند وفادار می‌مانند، یا اصلن یادشان مانده چیزی از مواردش را یا نه. خب انتظاری نیست. این سوگندنامه هم مثل همه‌ی چیزهای خوب این مملکت صوری‌ست. بحث من اما سر شرافت گم‌شده‌ی پزشک‌هاست. ربطی هم ابدن به سوگندنامه ندارد، که نادیده هم مشخص است راه کدام است و چاه کدام. بگذرم از حواشی و برسم به متن.

حدود دو ماه پیش نیمه‌های شب، یکی از بستگانم مشکلی براش پیش آمد و رفت اورژانس. برده‌شد در واقع. مشکوک شدند به سکته‌ی قلبی و متخصص قلب مقیم نبود و ماند تا صبح که حضرت حاکم نزول اجلال بفرمایند. آمد و دید و آزمایش نوشت و رفت و برگشت و تجویز کرد: آنژیوگرافی. آشنای دل‌نازک ما هم پر از ترس و اضطراب رفت زیر نیم‌چه تیغ آنژیوگرافی. نتیجه: 20 درصد گرفتگی قلبی. تجویز: درمان دارویی. آشنای ما ماند و دعای خیر به‌جان پزشک مهربانی که خیال‌اش را از عمل قلب باز راحت کرده‌بود.

چند هفته گذشت و قرعه‌ی کار به نام پدر و مادر خودم افتاد. برای تکمیل مدارک پزشکی حج باید می‌رفتند برگه‌ی سلامت قلب هم می‌گرفتند. رفتند و نوار قلب مشکل داشت. تست ورزش دادند و باز مشکل داشت. تجویز: آنژیوگرافی. استرس وارده به یک خانواده را حساب کنید خودتان. پدر و مادر مشکوک به گرفتگی عروق. یک لحظه هم که هردوشان را هم‌زمان تصور کنی روی تخت بیمارستان، کافی‌ست برای شب و روزت. رنگ به روی مادر نمانده بود از ترس. انقدر شجاعت‌اش ترک خورده بود که داشت آرزو می‌کرد بچه‌ی من را بیند و حسرت می‌خورد که اگر ندیدم چه؟ به پدرم لابد باید تکیه می‌کرد که آن بیچاره خودش بار خودش را اگر می‌کشید خیلی هنر کرده‌بود. با سابقه‌ی بیماری قلبی در خانواده‌ی ما، همه‌ی ذهن‌ها رفته‌بود سمت عمل قلب بازی که به‌زودی هردوشان باید انجام می‌دادند.

پدرم ولی سماجت کرد. چندتا آشنای پزشک داشت، رفت مشاوره‌ی حالاخارج از تخصص، دوستانه. تست ورزش‌ها را دیدند و آن‌ها هم آنژیوگرافی هم‌کارشان را تایید کردند و حتا برای مادرم تاکید کردند «اورژانسی». تنها شانس ما این بود که پسرخاله‌ام آمده‌بود ایران. تخصص نمی‌دانم چی دارد می‌خواند، آمریکا. دید و گفت «مشکل که دارد، ولی چرا آنژیوگرافی؟ توی ایران مگر سیتی‌آنژیو ندارید؟». این اصطلاح جدید ِنجات‌بخش را بلعیدیم و پی گرفتیم و رسیدیم به بیمارستان قلب و دی و امام‌خمینی. آمار گرفتیم از این‌طرف و آن‌طرف که فرق‌اش را ببینیم با آنژیوگرافی، که پزشک‌های قلب همگی گفتند «به دقت آنژیوگرافی نیست، نکند گول بخورید ها!». حالا حسن این سیتی‌آنژیو چه بود که ما افتادیم دنبال ردپاهای حضورش؟ تیغ نمی‌زدند رگ کشاله را پاره کنند و یک دوربین بفرستند توی رگ‌ها. یعنی خون نمی‌پاشید تا سقف اتاق آنژیوگرافی. بعد هم یک کیسه‌ی شن نمی‌گذاشتند روی پای آدم که خون نزند بیرون. یک ماده‌ی رادیواکتیو تزریق می‌شد و با یک دستگاه خیلی خوش‌برخورد (شبیه ام‌آر‌آی) همان کار انجام می‌شد. بدون هیچ ترس و اضطرابی. بدون ریختن یک قطره خون. فقط گیر کرده‌بودیم سر آن «به دقت آنژیوگرافی نیست، گول نخورید ها».

حالت واضح و مشترکی که توی چشم‌های همه‌ی آن متخصصین قلب دیدم «جاخوردن بود». نمی‌دانستند از کجا فهمیده‌ایم اسم سیتی‌آنژیو را. به پدرم گفتم بیشتر مشورت کند، که بوی پول دارم حس می‌کنم. خودش هم حس کرده‌بود. تحقیق انجام شد و نتیجه جالب بود. «سیتی آنژیو» نه تنها دقت‌اش کم‌تر از آنژیو نبود، که مقایسه‌شان شبیه بود به مقایسه‌ی فلاپی‌دیسک و دی‌وی‌دی. تفاوت تکنولوژی‌ها بالای بیست‌سال بود. دل‌مان قرص شد و هردوشان با هزینه‌ای حدود هشتصدهزار تومان سیتی‌آنژیو را انجام دادند و شکر خدا مجموع گرفتگی هردوشان روی هم 20 درصد هم نبود. آن شرافت گم‌شده کجاست؟ عرض می‌کنم.

هزینه‌ی آنژیوگرافی (که تیغ دارد و ترس و خون) حدود یک تا یک‌ونیم میلیون تومان است برای هر نفر، و هزینه‌ی سیتی‌آنژیو حدود چهارصدهزار تومان. زمانی که صرف آنژیوگرافی می‌شود با احتساب یک تا دو شب بستری بودن بعد از آن (جدای از وقت‌های پذیرش و نوبت‌دهی و...) حدود دو روز است، و وقتی که صرف سیتی‌آنژیو می‌شود (باز هم جدای از پذیرش و نوبت‌دهی و...) حدود نیم‌ساعت. ترس و اضطراب‌شان را هم مقایسه نکنم که لابد می‌دانید. پس گیر این پزشک‌های متخصص قلب کجاست؟

مشکل خیلی پیچیده نیست. آنژیوگرافی را فقط متخصص قلب‌ای که دوره‌ی مخصوص آنژیوگرافی را دیده‌باشد می‌تواند انجام بدهد، ولی سیتی‌آنژیو را یک رادیولوژیست (که البته او هم باید دوره دیده‌باشد) می‌تواند انجام دهد. یعنی انحصار آنژیوگرافی دست صنف خودشان است و انحصار سیتی‌آنژیو دست دیگران. چون طبیعتن یک مرکز پزشکی ترجیح می‌دهد برای انجام کاری مشابه، حقوق خیلی کم‌تر یک رادیولوژیست را بدهد تا حقوق بالای یک متخصص قلب را. خب تجارت کثیف متخصصین قلب (که فرق می‌کند با جراح قلب) را که می‌بینید، اما حالا عمق فاجعه کجاست؟

عمق فاجعه این‌جاست که این جماعت نخورده نیستند. هشت‌شان گرو نه‌شان نیست. خیلی راحت می‌توانند ماهی پنچ-شش میلیون تومان دربیاورند ( و خیلی هم بیشتر از این‌ها). اما باز گدا-صفتانه چشم‌شان دنبال یک‌قران دو-زار پولی‌ست که از هر آنژیوگرافی به‌جیب می‌زنند، بی‌این‌که به فکر سلامتی و راحتی بیمار باشند. حتا گستاخی و دزدی (که اتفاقن حقیقت معنای دزدی همین‌جاست) را به‌حدی می‌رسانند که تمام تلاش‌شان را به‌کار می‌گیرند برای پشیمان کردن بیمار از دست‌یابی به راه تشخیص جدیدتر و کم‌هزینه‌تر و آسان‌تر، تازه اگر بگذریم از هماهنگی‌های پلیدشان برای «ناشناخته ماندن» این تکنولوژی.

بعد از پدر و مادرم دایی‌م هم رفت سراغ چک‌آپ. ده سال پیش آنژیوگرافی کرده‌بود و حالا باید دوباره تست ورزش می‌داد. مشکل داشت تست‌اش. تجویز: آنژیوگرافی. پیش چهار-پنج‌تا از بهترین متخصصین قلب تهران رفت (که اگر هر شخصی فکر می‌کند صداش به جایی می‌رسد خواست اسامی را به‌اش می‌دهم) و همه گفتند آنژیوگرافی. انقدر چرب‌زبانی و بازاریابی کرده‌بودند برایش که ما هرچه می‌گفتیم بیا اول برو سیتی‌آنژیو، -با این‌که می‌ترسید از آنژیوگرافی- قبول نمی‌کرد و استدلال پزشک را پذیرفته‌بود به این توجیه که اگر رگ‌اش گرفته‌بود همان‌جا یک‌باره برایش بالن می‌زنند یا استنت می‌گذارند و چه و چه. تاکید هم کرده‌بودند «اورژانسی»‌ست و حتا از سفر با ماشین یا هواپیما یا هر وسیله‌ی دیگری منع‌اش کرده‌بودند و نوبت اضطراری هم به‌اش داده‌بودند «همین فردا صبح». ای تف به درسی که خوانده‌اند که حالا هیچ فرقی با این بازاریاب‌های شرکت‌های هرمی ندارند.

به هر زحمتی بود راضی‌ش کردیم برود سیتی‌آنژیو و رفت و نتیجه: گرفتگی جزیی. درمان: یکی-دوتا قرص فقط.

این فریاد را کجا باید زد؟ به کی باید گفت پزشک‌های مملکت تبدیل‌شده‌اند به حساب‌های بانکی ناطق؟ جالبی قضیه می‌دانید کجاست؟ کمی بیشتر تحقیق کردیم، قیمت دستگاه سیتی‌آنژیو کم‌تر از سه‌میلیون دلار است. پولی که یعنی هیچ! ولی فقط سه‌تا توی ایران داریم. چرا؟ چون برای وارد کردن‌اش (حتا بخش خصوصی) باید از وزارت بهداشت تاییدیه گرفت و آن‌ها هم تایید نمی‌کنند (جز همان سه‌تایی که لابد برای دوست و آشناست). چرا؟ چون آن‌ها که باید تایید کنند خودشان متخصص قلب‌اند و بازارشان به‌خطر می‌افتد.

«... سوگند یاد می‌کنم که: از تضییع حقوق بیماران بپرهیزم و سلامت و بهبود آنان را بر منافع مادی و امیال نفسانی خود مقدم دارم...» .
رگ گردن‌تان باد نکرده هنوز؟

Ph.D. M.D. B.Sc. M.Sc.‏

nuclearmedicine — Thu, 12 Aug 2010 23:21:00 GMT

Matthew Might, a computer science professor at the University of Utah, writes: “Every fall, I explain to a fresh batch of Ph.D. students what a Ph.D. is. It’s hard to describe it in words. So, I use pictures.” Here it goes. Matt’s Illustrated Guide:

We all start empty.

By the time you finish elementary school, you know a little:

By the time you finish high school, you know a bit more:

With a bachelor’s and MD's (Medical Doctoral) degree, you gain a specialty:

A master’s degree deepens that specialty:

Reading research papers takes you to the edge of human knowledge:

Once you’re at the boundary, you focus:

You push at the boundary for a few years:

Until one day, the boundary gives way:

And, that dent you’ve made is called a Ph.D.:

Of course, the world looks different to you now:

So, don’t forget the bigger picture:

Keep pushing.

درمان دیمی و غیر علمی چون یک ارزش

nuclearmedicine — Sun, 14 Mar 2010 23:28:00 GMT

دکتر شریعتی در یک گفتار ساده می گوید:"وقتی یک ضد ارزش در یک جامعه رشد کند، ارزش ها کمرنگ شده و حتی مکروه جلوه می کنند."(نقل به مضمون).
متاسفانه به دلیل درمان غیر علمی و وجبی بیماران در اکثر بخش های رادیوتراپی و همچنین سیمولاتور آنان در مطب(!) توسط پزشکان متخصص با قیمت هایی گزاف، باعث شده که انجام علمی و دقیق رادیوتراپی منفی و مکروه _در بیان_ جلوه کند و درمان های علمی و دقیق بیماران در بخش رادیوتراپی بیمارستان محک خار زهرداری در چشم آنان شده است.
در مهد درمان سرطان کشور (که همه نام آن را می دانید) به جای چرخاندن گانتری مریض را می چرخانند! چک های خروجی دستگاه شتابدهنده به صورت ماهانه است! خط کشی های روی بدن بیمار از راه دور و درصورت لطف زیاد پزشک در مطب و بدون سیمولاتور انجام می شود!
این را مقایسه کنید با درمان های میلیمتری بیمارستان محک که چک خروجی دستگاه به صورت روزانه است و خط کشی بدن بیمار و شروع درمان وی بدن حضور پزشک رادیوتراپیست مقدور نیست.

جلادان و شیادانی به نام پزشک

nuclearmedicine — Sun, 14 Mar 2010 23:02:00 GMT

متاسفانه به دلیل ارتباط شغلی و علمی ام با پزشکان، مدتی قبل نشریه جامعه پزشکی تهران را ورق می زدم که با احکام صادر شده برای برخی جلادان و شیادان و تبهکاران که پزشک (وبه اشتباه دکتر) نامیده می شوند برخورد کردم. جرم این افراد قتل، جعل درجه علمی، عدم تشخیص صحیح درچند جلسه معاینه، معاینه تلفنی بیمار و... به چشم می خورد.

می خواهم بگویم خود را جای آن بیمار متوفی بگذارید، هم دلم برای بیمار و هم دلم برای شما می سوزد. بهتر است بگویم تصور کنید؛ فردی را که برای درمان شکستگی پایش نزد یک جلاد رفته و پس از چند دقیقه یا چند ساعت جنازه آن فرد تحویل خانواده اش داده می شود.

ولی تاسف بار تر احکامی است که برای این کلاهبرداران که با جان مردم قمار می کنند، صادر می شود. همگی بلا استثناء :"توبیخ کتبی با درج در پرونده". آیا مجازاتی سنگین تر از این برای کسانی که سلامت مردم را به سخره گرفته اند وجود ندارد؟

وقتی جوانی 18 ساله که ترم اول پزشکی است "دکتر" خطاب می شود و فردی که 5 سال لیسانس به اضافه 3 سال فوق لیسانس و 6 سال دکتری تخصصی را تحصیل کرده نیز "دکتر" خوانده می شود، روان آن جوان کمی دستخوش تکبر می شود و خود را همتراز یک Ph.D. که به او نیز دکتر می گویند قلمداد می کند. در نتیجه در دوران تحصیل و پس از آن و در زمان زندگی مشترک و ... دچار تکبر می گردد، چون لقب "دکتر" برای هیکلش خیلی گشاد است و مراحل زمانی و روانی را نگذرانده است و در نهایت جان مردم را بازیچه دستان خود می داند و بیمارن را (که شاید Ph.D. و یا بی سواد باشند) همچون موش ها و خوکچه های آزمایشگاهی می بیند. چون اینگونه آموخته، چون بیمارستان های ما "آموزشی و درمانی اند" یعنی در مرحله اول آموزشی اند و سپس درمانی. بگذریم از تعداد دروسی که یک پزشک (حتی متخصص) می گذراند تا فردی که Ph.D. دارد.

بگذریم.

خیابان دکتر محمد خالدی

nuclearmedicine — Fri, 29 Jan 2010 23:06:00 GMT

کاربرد فناوری هسته ای در پزشکی

nuclearmedicine — Fri, 02 Oct 2009 17:39:00 GMT

زان ازلی نور که پرورده اند، در تو زیادت نظری کرده اند

...

"حضرت مولانا"

همانگونه که می دانیم فناوری صلح آمیز هسته ای در زمینه های مختلفی کاربرد دارد که ازجمله : 1-نیروگاه هسته ای 2- باتری های هسته ای 3- دسترسی به منابع آب 4- صنعت 5-کشاورزی و 6-پزشکی.

یکی از وسیع ترین کاربرد های این فناوری در پزشکی است. یک پزشک وظیفه ای غیر از تشخیص و درمان بیماری ندارد. هر سالمی دوست دارد که به بهترین نحو کسالت او تشخیص داده شود ، همانگونه که هر بیماری آرزو می کند بیماری اش به خوبی و با دقیق ترین و صحیح ترین روش معالجه شود. کاربرد پزشکی فناوری هسته ای به دو بخش تشخیص و درمان تقسیم می شود. همانگونه که قبل از کشف پرتو رونتگن (اشعه ایکس) دیدن داخل بدن چیزی رویا گونه به نظر می رسید، قبل از ابداع روش های هسته ای تصویر برداری مانند PET[1] و SPECT[2] پی بردن به میزان و شدت عملکرد (function) اعضای مختلف بدن ، غیر قابل تصور بود. مثلا بوسیله تصاویر SPECT مغزی که نشاندهنده عملکرد بخش های مختلف مغز است می توان فهمید که آیا فرد به آلزایمر یا وسواسی یا جنون جوانی مبتلا هست یا خیر ، ویا با تصاویر پیشرفته تر PET می توان قبل از تشکیل غده سرطانی و رسیدن آن به فاز آناتومیکی و استراکچرال (structural) به آن پی برد. همچنین اسکن تیرویید توسط ایزوتوپ ید برای پی بردن به کمکاری یا پرکاری آن از دیگر کاربرد های تشخیصی است. تصویر برداری بیماریهای قلبی، تشخیص عفونتها و التهاب مفصلی، آمبولی و لخته های وریدی نیز از دیگر کاربرد های تشخیصی است.

به جرات می توان گفت که در درمان بسیاری از انواع سرطان ها ، روش های هسته ای و رادیوتراپیکی از سایر روش های درمانی همچون شیمی درمانی (chemotherapy)و یا جراحی ، پیشی گرفته اند. روش هایی چون "بی ان سی تی"[3]، "براکی تراپی"[4] و "درمان بوسیله رادیو دارو ها" در درمان برخی سرطان ها بسیار موفق بوده اند. مثلا در درمان تعدادی از سرطان های دهانه رحم، پستان و یا کولون ، روش موفق تر ، روش براکی تراپی است. یا در درمان سرطان تیرویید رادیوداروی ید[5] بسیار عالی عمل می کند. حتی با کارگذاشتن فنر های رادیواکتیو در محل هایی از عروق قلب که توسط بالن باز شده اند می توان از انسداد مجدد آن جلوگیری کرد.

همکنون در بخش کرج سازمان انرژی اتمی (مرکز تحقیقات کشاورزی سیکلوترون کرج) چند ایزوتوپ برای تشخیص به صورت فراگیر تولید می شود که می توان تالیوم را نام برد که برای اسکن قلب به کار می رود. البته سالانه رادیوایزوتوپ های فراوانی در این بخش تولید می شود که به دلیل غیر اقتصادی بودن صرفا جنبه پژوهشی دارند.

از روش ها و دستگاه های یاد شده فوق ، دستگاه SPECT در برخی بیمارستان های تهران وجود دارد ولی متاسفانه دستگاه بسیار مفید PET هنوز در ایران به کار برده نشده است و جدیدا ورود آن به کشور صورت گرفته است. روش درمانی براکی تراپی نیز در بخش پرتوپزشکی بسیاری از بیمارستان ها وجود دارد.

پی نوشت ها:

[1] PET مخفف Positron emission tomography می باشد که تصویربرداری به وسیله نشر پوزیترون است و از مواد رادیواکتیوی که از خود پوزیترون ساطع می کنند استفاده می کند. که با نشان دار کردن مولکول های مختلف مانند گلوکز می تواند متابولیسم اعضای مختلف را نشان دهد. که همین متابولیسم نشانگر بحرانی بودن و یا عادی بودن آن عضو است. PET معمولا برای تشخیص سرطان به کار می رود همچنین برای بررسی نحوه پیشرفت و یا بهبود تومور سرطانی (از طریق تغییرات بیوشیمیایی) نیز کاربرد دارد. این نوع اسکن می تواند برای تمام بدن کاربرد داشته باشد. PET Scan از قلب می تواند برای برسی جریان خون وارد شده به عضلات قلب مورد استفاده قرار گیرد و نیز برای تشخیص بیماری های کرونر قلب مفید است. PET Scan همچنین می تواند کمک کند که آیا تمام نقاط قلب ، اعمال حیاتی خود را انجام می دهند یا خیر و آیا نقصی در هیچ نقطه ای از قلب وجود دارد یا نه که می تواند به جلوگیری و یا تشخیص حمله های قلبی موسوم به آنفارکتوس قلبی بینجامد. PET همراه با روش های دیگر بررسی قلب می تواند به تشخیص دقیق نارسایی های عضلات قلب کمک کند و برای روشهایی چون آنژیوپلاستی می تواند سودمند باشد. PET مغز برای ارزیابی بی نظمی های مغز مریض است که از عوامل نامشخص ، مثل تومورهای مشکوک یا قطعی و بی نظمی های دیگر ناشی می شود که قبل از عمل جراحی لازم به نظر می رسد.

[2] SPECT مخفف Single Photon Emission Computed Tomography است که میزان جریان خون در اعضای مختلف را نشان می دهد. SPECT یک نسل قبل از PET می باشد و تصاویر آن دارای دقت کمتری نسبت به PET است. یک عکسبرداری SPECT مغزی به رادیوایزوتوپ هایی نیاز دارد که از طریق ورید بطور هدفمند به طرف سلول های مغز هدایت شوند. رادیو دارو همراه با جریان خون در تمام مغز منتشر می شود و بدیهی است قسمتهایی که خون بیشتری در آنها جریان دارد رادیو ایزوتوپ بیشتری را جمع می کند و همین جریان خون با فعالیت آن قسمت مغز ارتباط مستقیم دارد. ایزوتوپ تکنسیوم 99m (Technetium99) فورا متناسب با جریان خون ، در نقاط مختلف مغز ماندنی می شود و از خود اشعه گاما منتشر می کند و این اشعه های گاما توسط دوربین (آشکار ساز) های گاما که در اطراف مغز هستند آشکارسازی می شوند.

[3] BNCT یا همان Boron Neutron Capture Therapy بر این اساس استوار است که یک مولکول تومور خواه را توسط عنصر بور طبیعی 10B نشاندار می کنند و پس از تجمع این مولکول ها در تومور ، ناحیه مورد نظر را توسط نوترون بمباران می کنند و با جذب نوترون در بور شکافت هسته ای رخ می دهد و انرژی آزاد شده باعث کشته شدن سلول های سرطانی می شود.

[4] Brachy Therapy : براکی در یونانی به معنی نزدیک است و تراپی هم که معنی درمان را می دهد. یک روش درمانی است که ماده رادیو اکتیو به شکل میله های باریک یا دانه هایی در مجاورت تومور قرار می گیرند وآن را مستقیما تحت تابش قرار می دهند.

[5] برای عکسبرداری تیرویید ، مشخص کردن عملکرد های غیر عادی کبد، انسداد جریان خون و مجاری ادراری در کلیه ، یک منبع قوی منتشر کنندۀ گاماست ولی برای درمان بوسیلۀ بتا استفاده می شود.

شدن یا بودن

nuclearmedicine — Thu, 07 May 2009 23:18:00 GMT

/* /*]]-->*/

برخی وقت ها باید تخلیه شوی. دبلیو سی نه. نمی دانی چطور. عجیب نیست. از کارت نمی دانی شکایت کنی یا خدا را دعا کنی چند هزار بار. بار کج چگونه با کدام الاغ به مقصد می رسد. قصد تو چیست؟ سوال ابلهانه دوران تراشیدن مغز با سخنان غیر نغز: علم بهتر است یا ثروت. امروز یک نفر داشت بازجویی می کرد. وسیله نقلیه عمومی چه چیز نازی است که باید وقت و سلامتی و اعصابت را فدای شهردار کنی که. کنه ها خوشبخت اند یا ماها. لطفا گوسفند باشید. رمز موفقیت این است؟ این است:****** . باید خودت را به کشتن بدهی تا زنده بمانی. انسان نمی داند که راست می گوید؟ که چپ؟ یک بار گفته بودم خوش به حال آهو بچه، باز می گویم. چقدر خوب می نویسی. کاش مدرک به درک نمی رفت. هنوز جوانی وقت زیاد است اگر از یاد نروی. باید سرتیفیکیت داشته باشی. برای روشن کردن آن دستگاه یک سال طول می کشد. خیالی نیست. شیفت بعد از ظهرررررر ای کاش. کدام بیمارستان. خانه ، خانه، خانه، پایان نامه، پایان نامه. چند؟ این مدل ازدواج سنت کیست؟ چند سال سن داری؟ دختر جان چرا اینقدر ترشی می خوری؟ نمک بخور، شکر بخور. بیچاره دختران چقدر ظالم و مظلوم اند ولی دومی بیشتر. آزمون دکتری. دختر نباید لیسانس بیشتر درس بخواند. این جدی بود. به جدش قسم. من خوبم تو خوبی؟ نه ، مثل اینکه کله ات بوی پا می دهد. حتما پا در هوایی. هوایی شده ای. شدن یا بودن؟